Eric Clapton در30 مارس 1945 در انگلیس متولد شد .پدر او یک سرباز کانادایی بود و مادرش یک انگلیسی بود.به علت جدایی پدر و مادر، "اریک" نزد والدینِ مادرش بزرگ شد.او در 14 سالگی با گیتاری که از پدربزرگش هدیه گرفته بود نواختن گیتار را نزد خودو بعدها نزد Jimi Hendrix فرا گرفت.در سال 1963،در سن 18 سالگی به همراه Jeff Beck و Jimmy Page گروه Yard Birdes را تشکیل دادند و در طول یک  سال و نیم همکاریش بااین گروه،موقعیتش را در دنیای موسیقی تثبیت کرد.

در ان زمان به او لقب"کند دست" داده بودند ولی بعدها این لقب تغییر یافت و به "خدا" مشهور شد.کلاپتون در  سال 1965 از این گروه جدا شد و در سال 1967 به همراه Ginger Baker ،نوازنده درامز و Jack Bruce ،نوازنده گیتار باس گروه Cream را تشکیل دادند.این گروه بین مردم طرفداران زیادی پیدا کرد و در رده گروههای مشهور و موفق راک در دهه 60 قرار گرفت. نتیجه همکاری اعضای این گروه،خلق سه آلبوم موفق بود که بیش از 35 ملیون نسخه از آن به فروش رفت.در آن زمان اریک به خاطر سبک پیچیده و متفاوتش در نواختن گیتار تبدیل به ستاره موسیقی راک شده بود و به اوج شهرت و محبوبیات خود رسیده بود.گروه Cream پس از دو سال از زمان تشکیل ان،در سال 1969 بعلت کدورتی که میان اعضای گروه به وجود امده بوداز هم پاشیده شد.

ترانه Sunshine Of Your Love از آهنگهای شاخص این گروه است.در سالهای بعد، کلاپتون گروهای Blind Faith ، Derek و "دومینوز" را بنیان نهاد.در همان سالها بود که اریک آهنگ مشهور "Layla" را با کمک جورج هریسون(یکی از اعضای گروه Beathles )ساخت و اجرا کرد.اوایل دهه 70 سالهای خوبی برای کلاپتون نبود.مرگ Jimi Hendrix و "دویی التمن" ضربه روحی بزرگی برای او بود.

مشکلات شخصی و فشارهای حرفه ای باعث اعتیاد شدید او به هرویین شدکه موجب شد کلاپتون چند سالی از انظار عمومی دور باشد و کاملاً به حاشیه رانده شود.او خیلی سعی کرد بر اعتیادش غلبه کند و در این راه از کمک ها و نصیحتهای گاها تند یکی از دوستانش نیز استفاده می کرد.اریک سرانجام توانست به کمک طب سوزنی اعتیاد را ترک کند و به دنیای موسیقی برگردد.

کلاپتون در سال 1974 با اجرای ترانه "I Shot The Sheriff" برای باب مارلی،این خوانندهسیاه پوست سبک Reggae را به دنیای موسیقی معرفی کرد.همچنین او بود که سبک "White Reggae" را ابداع کرد.سپس با "Bob Dylan" در تهیه آلبوم "Noreas On To Cry" همکاری کرد وحتی در چند قطعه با "Roger Waters" از گروه"Pink Floyd" همکاری داشت.کلاپتون در سال موفق به خلق آلبوم "Edge Of Darkness" شد.آهنگ "Edge Of Darkness" از این آلبوم را برای فیلمی با همیت عنوان که محصول شبکه BBC بود ساخت.

البته نباید فراموش کرد "Micheal Keiman" (آهنگ ساز بزرگ راک) در خلق این اثر ماندگار کمک فراوانی به او کرد."Edge Of Darkness" به دلیل ظرافتهایی که در فرم نوازندگی ان به کار رفته جزو الگوههای موسیقی است.همین اثر باعث شدکه Clapton به عنوان بهترین گیتاریست همان سال انتخاب شود و جایزه "گرمی" ره به خاطر بهترین البوم سال بدست اورد.

اوایل دهه 90 سالهای سختی برای Eric بود.ابتدا تعدادی از دوستان نزدیکش که یکی از انها "Stevie Ray Vaghan" بود   در اثر سقوط هلیکوپتر جان باختند.سپس بعد از چند ماه پسر 4 ساله اش را در اثر سقوط از طبقه 49 آپارتمان مسکونیش ز دست داد.اریک برای تحمل این درد رو به نوشتن اورد و ترانه "Tears In Heaven" را برای فرزندش "کونور" سرود که یکی از ترانه های محبوب اوست.

او جایزه گرمی سال 1992 به خاطر آلبومی با همین عنوان دریافت کرد.دریافت دو جایزه گرمی و نشان امپراطوری بریتانیا در سالهای 94 و 95 و جایزه بهترین خواننده مرد برای اهنگ و البوم "Change The World" در سال 97 از دیگر افتخارات اوست.وی در سال 2004 به عنوان هنرمند سال انگلیس،نشان افتخار امپراطوری را در کاخ باکینگهام از دست شاهزاده انگلیس دریافت کرد.

3۰ مارس 2005 شصتمین سالگرد تولد اریک کلاپتون است.به همین مناسبت در ماه مه در "رویال آلبرت هال" لندن،همراه دیگر اعضای گروه سابقش Cream ،برای نخستین بارپس از انحلال این گروه پس از 36 سال دوباره روی صحنه میروند.

                                        Download : Tears In Heaven

                      Led zeppelin  

1)                                                                                                                                                                                                                          

2)                                             

                        ساز دهنی

اگر لئونارد کوهن را جزو موفقترین آهنگسازان وترانه سرایانان اوا خر دهه60میلادی به حساب نیاوریم ؛ حتما بایداز او به عنوان هنرمندی قابل توجه وقدیمی یاد کنیم.

رابرت نستا مارلی متولد ۱۹۴۵در جاماییکا

باب مارلی زنده است. باب مارلی مرده است.مردی كه موزيك رگی (reggae) را برای جهان به ارمغان آورد، در آرامگاهی در خانه بالای تپه اش در جزيره جامائيكا واقع در دريای كارائيب آرميده است؛ رگی مخلوطی از ريتم آهسته تر از موزيك كارائيب با موزيك راك است. مارلی از سال 1981، از زمان مرگش در سن 36 سالگی به علت سرطان، در آنجا است.

آهنگ های او، مانند “I Shot the Sheriff” و “No Woman No Cry” ماندگار شده و با گذشت زمان محبوب تر می شوند. سال گذشته، مارلی بيشتر از ديگر ستارگان موسيقی از دنيا رفته، مانند توپك شكور، جيمی هندريكس و فرانك سيناترا، فروش كرد، كه بيشتر اين فروش به خاطر سی دی منتخبی از كارهای او به نام “Legend” بود؛ از اين سی دی فقط در ايالات متحده بيش از 10 ميليون نسخه به فروش رسيد. به بيان ديگر، ممكن است آرامگاه او در جامائيكا با تخته، سيم و سيمان پوشيده شده باشد، ولی هيچ چيز نمی تواند جلوی موسيقی او را بگيرد.

تعداد هنرمندانی كه در موسيقی رگی فعاليت می كنند در دو دهه گذشته با يك تصاعد هندسی رشد كرده است. اول، آنهايی هستند كه درست جا پای مارلی گذاشته اند و موزيك آنها به عنوان ريشه های رگی شناخته می شود؛ خام و ناب. هنرمندانی چون UB40، كه در آمريكا شهرتی به هم زده اند، Burning Spearو Skatalites از اين دسته اند.

اما رگی نيز تحول يافته، تاثيرات جديدی پذيرفته و گونه های مختلف و جديدی از آن به وجود آمده است.

جيسون واكر تهيه كننده برنامه راديويی موسيقی كارائيب و جهان در آتلانتا، اين نوع موسيقی را در حال حاضر اينچنين توصيف می كند، " اين موسيقی، امروزه، بيشتر الكترونيك است. موزيك زنده هم وجود دارد، ولی رگی به شكل های مختلف در آمده است." اين نوعی رگی شامل رگی مخصوص دسكوها و سالن های رقص است كه اغلب از عناصر الكترونيك در آن استفاده می شود و توسط ستارگان پاپ مانند Shaggy و Sean Paul مشهور شده اند.
موسيقی آمريكايی بيش از آنچه كه خيلی ها تصورش را می كنند به جامائيكا مديون است. وقتی كه دی جی كول هرك (Kool Herc)، متولد در جامائيكا با نام كلايو كمپبل، در اواخر سال های 1960 به ايالات متحده مهاجرت كرد، موسيقی اين جزيره را نيز به همراه خود برد. مهم تر از همه موسيقی داب (dub music) بود، كه در آن خواننده های رپ متن شعر را با آهنگی كه با دستگاه های الكترونيك نواخته می شود، می خوانند.

              
كول هرك، داب را با خود به نيويورك آورد، در آنجا اين موزيك باب شد و به شكل هيپ هاپ كه شايد پر طرفدار ترين نوع موسيقی در زمان حاضر است، درآمد. در مصاحبه اخيرش با نشنال پابليك راديو (NPR) در مورد مهم ترين چيزهايی كه بر او تاثير گذاشته اند، وی به اولين صفحه های موسيقی ای كه در جامائيكا شنيده بود اشاره كرد؛ صفحه هايی كه در طرف دوم آنها موزيك داب بود. وی گفت، " اين امر مرا ترغيب می كرد كه به هر دو طرف صفحه گوش كنم؛ نه فقط به يك طرف صفحه." رگی اغلب با آهنگ های داب همراه بود و صدای طبل سنگين و صدای بم زياد آن نه تنها در موسيقی هرك بلكه در بسياری از آلبوم های رپ كه بعد از آن آمد، شنيده می شود.
علاوه بر اين، هيپ هاپ و رگی، ريشه های شبيه يكديگر دارند و از سركوبی و تلاش هر روزه برای زنده ماندن در زاغه ها می آيند. بسياری از هنرمندان اوليه رگی در جامائيكا از ترنچ تاون شروع كردند؛ محله فقير نشينی در جامائيكا كه به خاطر كاغذهای قير اندود،اسلحه و تفنگ، زاغه و فقر، و نه هيچ چيز ديگر، معروف است – البته به غير از موسيقی اش.
هووارد بلوم، مسئول تبليغات مارلی در آخرين ماه های زندگی اين هنرمند، می گويد، " مارلی داستانش را برای من تعريف كرد، فرهنگ دار و دسته ای كه از آن آمده بود را توضيح داد؛ فرهنگ سختی بود، به خصوص ميان اجتماع راستافاريان ها. آهنگ “I Shot the Sheriff” ، كه باب آن را نوشته است، در مورد داستان های قرن نوزدهم آمريكا نبود، بلكه در مورد اين بود كه چگونه افراد اين گروه در جامائيكا مورد تعقيب و آزار قرار می گرفتند." راستافاريان ها يك گروه مذهبی جامائيكايی هستند كه با رگی ارتباط نزديك دارند؛ اين گروه موهايشان را به صورت بافته های درهم تنيده بلند می كنند.
مارلی، كه در ماه های پايانی جنگ جهانی دوم به دنيا آمدبود، با نواختن موسيقی اسكا (Ska) شروع كرد – تركيبی از منتوی سنتی كارائيبی و موزيك كاليپسو با ريتم های آمريكايی و بلوز. ولی، وقتی كه رگی در سال های 1960 ظهور كرد، مارلی و گروهش به موقعيتی كه اين آوای جديد ارائه می كرد، چنگ زدند. به زودی پس از آن، آهنگ های مارلی در باره فقر و انقلاب، با عنوان ابتكاری آهنگ های جزيره به وسيله تهيه كننده معروف، كريس بلك ول، به گوش آمريكايی ها و سراسر دنيا رسيد.

   
بلند شو، برخيز
مارلی درگذشت. ولی موسيقی او همچنان گسترش می يافت. مردم پيام اين موسيقی و ريتم آن را دوست داشتند. تهيه كننده راديويی، واكر، می گويد، " البته امروزه اين موسيقی شناخته شده تر از آن دوران است. خوشبختانه يا متاسفانه، فرهنگ پاپ هم به آن علاقه نشان داده است."

او در ادامه می گويد كه هنرمندانی مانند Shaggy و Sean Paul رگی را بالای جدول آهنگ های روز بردند، ولی در عوض به نظر برخی اين آهنگ ها خيلی تجاری شده اند. بسياری از هنرمندان از تبديل شدن به جريان رايج روز و تجاری شدن هراس دارند، زيرا، در درجه اول، كيفيت هايی كه آنها را منحصر بفرد كرده است را از بين می برد – و در نهايت موسيقی آنها تبديل به موسيقی های ديگری كه در راديو می شنويم، می شود.
ديگر موسيقيدانان رگی نگران اين هستند كه معروفيت بين المللی فرم هنری ايشان، از قدرت آن بكاهد. وان دراپ (One Drop)، يك موسيقيدان رگی در نيويورك كه اغلب به جامائيكا سفر می كند و هنوز از اين جزيره الهامات موسيقيايی می گيرد، می گويد كه موسيقيدانان مكتب قديم رگی بيشتر در مورد انقلاب و در مورد عشق می خواندند. " امروزه رگی بيشتر موسيقی مهمانی است. من به مهمانی ها می روم؛ آهنگ ها ديگر به لحاظ عبارات آن خوانده نمی شوند. پيام آنها در حال از دست رفتن است."
هنوز همه شكل های مختلف رگی پر طرفدار هستند. وان دراپ، كه او هم از ترنچ تاون آمده است، قرار است يك تور دور اروپا اجرا كند. او می گويد در اروپا رگی محبوب تر است. اما آمريكايی ها هم رگی را كاملا پذيرفته اند: او در همه جای آمريكا از سنترال پارك نيويورك گرفته تا لوس آنجلس و مكان های متعدد ديگری برنامه اجرا كرده است. اين موسيقی نه تنها صدای مردم فقير و مظلوم يك جزيره بلكه صدای مظلومين جهان است.

با اينكه مارلی هيچگاه در زمان حياتش آهنگ پر فروشی در آمريكا نداشت، در سال 1994 به سالن افراد مشهور راك اند رول وارد شد. با بازاريابی و بدون آن هم، كارهای او همچنان به فروش می رسد. بلوم می گويد، " وقتی كه در يك استاديوم با 10.000 نفر جمعيت هستی، متوجه تاثيری كه بر جمعيت داری می شوي. تا بعد از مرگ مارلی متوجه نشده بودند كه او چقدر قوی بوده است. او مرده است ولی حضورش ادامه دارد و روحش كماكان به جلو پيش می رود."
      

چه چیزی باب مارلی را از بسیاری از آهنگسا زان دیگر جدا میکند؟

آنها نمیدانند نشت کردن باران توی خانه اشان یعنی چه ؛ آنها نمی دانند بدون شومینه شان چه کار کنند.این که با چوب آتش درست کنی و ماهی ات را کنار اقیانوس بپزی.

 مارلی میان فقر و بی عدالتی از جامائیکا آمد و این مسئله در صدای شورشی؛ خود را بیان می کرد. مردم چشمه الهام او بودند. رو راست بود مثل جان لنون. این عقیده که از طریق موسیقی و کلمات میتوانی به صلح جهانی دست یابی را به کار بست اما مقا یسه او با دیگر موزیسینها سخت است چون موسیقی تنها بخشی بود از آنچه او را می ساخت.او همچنین یک انقلابی و بشر دوست بود. تاثیر او در سیاستهای جامائیکا بسیار قوی بود. آن قدر که چند بار دست به ترور او زدند . مارلی مثل موسی بود. وقتی موسی حرف میزد مردم به حرکت می افتند وقتی را به جهان معرفی کرد REGGAEمارلی حرف می زد مردمش حرکت میکردند. همچنین مارلی یک تند او نمونه ای از ترانه های انقلابیش بود. ارتعاش این ترانه به صورت خودکار وارد مغزت exodus آهنگ (ترانه رستگاری) فراسوی زمان استRedemption song .  میشد با عث جنبش و حرکت می شد ترانه "خودت را از بردگی  ذهنی رها کن هیچ کس جز خودمان نمی تواند ذهنمان را آزاد کند از انرژی اتمی ترسی به دل راه نده چون هیچ کدام نمیتواند زمان را نگه دارد" این در ساا 3014 هم همین معنی رامیدهد.

امروز مردم تقلاء میکنند تا بفهمند چیز واقعی چیست. آن قدر همه چیز مصنوعی شده که خیلی از مردم تنهاچیزی که می خواهند این است که امید را به چنگ آورند. دلیلی که هنوز مردم تیشرتهای باب مارلی را می پوشند این است که موسیقی او یکی از اندک چیزهایی است که برای چنگ زدن به آن با قی ماندهاست.

                                     Download : Get Up Stand Up

                                  Download : No Woman No Cry

 

                    Muddy Waters

                                                                                                                                                         به سلام به شما دوست عزیز در ابتدا  از دوستانی که مارو شرمنده کردند و نظر دادنمتشکریم  وازتون 

عذرخواهی می کنیم بابت این مدت که در ارائه مطالب جدید وقفه افتاد و از این به بعد سعی میشه

 فاصله زمانی برای ارائه مطالب کمتر باشه بازم نظر بدین خوشحال میشیم .